پرانايام راحت

بنشينيد ، شصت راست را روي پره راست بيني قرار دهيد . انگشت اشاره و انگشت ميانه را روي پيشاني قرار دهيد . بقيه انگشتان را روي پره چپ بيني قرار دهيد . سوراخ راست بيني را با شصت راست ببنديد . آرام و يكنواخت از سوراخ چپ بيني دم بگيريد . سوراخ چپ بيني را ببنديد و چند ثانيه هوا را در ريه ها نگه داريد . بعد سوراخ راست بيني را رها كنيد و بازدم را آهسته از آن بيرون بفرستيد .

حالا حركت را تكرار كنيد . اين بار از سوراخ راست بيني دم بگيريد ، هوا را نگه داريد و بازدم را از سوراخ چپ بيني بيرون فرستيد ،  اين يك دور كامل است .

يوگي هاي با تجربه در دم ، حبس نفس ، و بازدم نسبت 1:4:2 را رعايت مي كنند . يعني اگر پنج ثانيه دم بگيرند ، بيست ثانيه دم را حبس مي كنند و ده ثانيه بازدم را بيرون مي فرستند . براي اكثر مبتديان اين نسبت بيش از حد زياد ، و نسبت هاي 1:1:1 يا 1:1:2 راحت تر است .

اثرات : به هضم كمك مي كند و اشتها را بهبود مي بخشد .مجراهاي بيني و سينوس ها را پاك مي كند و سيستم اعصاب را تقويت مي كند . همچنين خون را تميز و غني مي كند و اثر آرامش بخش و متمركز كننده بر ذهن دارد .

توجه : شكم نبايد پر باشد و مي توانيد روزانه سه تا پنج دور كامل اين حركت را انجام دهيد .

منبع : كتاب يوگا   

دعا نور است

از ديدگاه باطني، دعاي حقيقي با «اصل دعا نور است» برابري مي‌كند. در قرآن كريم نيز آمده است: «خداوند نور آسمان‌ها و زمين است.» از آنجا كه نور حالتي يكتا و يگانه دارد، هرگاه بخواهيم كلام خود را به دعا تبديل كنيم، مي‌بايست آن‌را از نظر ارتعاشي، سرعتي و سطح فركانس، به نور نزديك نمائيم كه در آن‌صورت خود در معرض بارش‌هاي نور الهي واقع شده و موفق به تجربه حضور زنده خداوند خواهيم شد.

از آنجا كه حضور فيزيكي انسان در اين جهان وابسته به سطح نوسانات و ارتعاشات انرژيك اوست، براي تداوم حيات مي‌بايست ارتعاشات روح او كه از طريق ذهن و مغز جاري مي‌شوند، با ارتعاشات جهان مادي هم‌فركانس بوده تا تداوم حضور جسماني او ميسر گردد. از طرفي با كاهش ارتعاشات لطيف الكترومغناطيسي روح، و تنزل به سطوح غليظ‌ تر، از ميزان انرژي باطني و هماهنگي ذهن انسان با ذهن كيهاني كاسته شده، حساسيت گيرنده‌هاي فراحسي او به شدت تقليل يافته و بعضاً امكان برقراري ارتباط با خداوند در او تضعيف مي‌شود. در نتيجه امكان دعا و فرستادن خواسته به نواحي روح خلاقه و تحقق آن نيز با كندي و عدم موفقيت مواجه مي‌شود.

اما آيا امكان تبديل كلام (صوت) به نور وجود دارد؟ امواج صوتي (امواج مكانيكي) و امواج الكترومغناطيسي (امواج نوري) هر دو داراي ماهيتي انرژيائي و منتشرشونده هستند و انرژي‌ها (در علم فيزيك) قابليت تبديل شدن به يكديگر را دارند. بنابراين مي‌توان امواج صوتي را به نور و بالعكس تبديل نمود. هر چند كه پس از اين تبديل، هر يك كيفيت‌هاي متفاوت از هم داشته باشند. در حالت ديگر مي‌توان با افزايش دامنه يا نوسانات صوتي، دامنه برد آن‌ها را افزايش داده تا در فواصل دورتري انتشار يابند. مانند امواج راديوئي اف.ام. براي اين منظور، اصطلاحاً امواج صوتي و اطلاعات آن‌را بر امواج الكترومغناطيسي(نوري) سوار كرده و منتشر مي‌سازند. قرينه اين نوع ارسال در دعا را مي‌توان به توسل جستن يا حلقه زدن به افراد مستجاب‌الدعوه - ‌كساني كه از قدرت كلام بالائي برخوردارند و مي‌توانند كلام خود را به كلام نوراني تبديل كنند و هر خواسته‌اي را محقق سازند- تشبيه نمود. در اين روند، شخص دعاكننده از طريق واسطه‌ها، صداي خود را به گوش خداوند مي‌رساند.در صورت اول، شخص از خيرگي و تسليم بالائي برخوردار و مقاومت او بسيار ناچيز است. و در صورت دوم، مقاومت‌ها و آشفتگي‌هاي ذهني شخص دعاكننده هنوز به حداقل مطلوب خود نرسيده است.

 ذكر، دعا، نذر و قرباني از ابزار باطني انسان براي كاهش مقاومت‌ها و افزايش هماهنگي در ارتباط الهي به شمار مي‌روند.با استمرار در تكرار(ذكر) نام‌هاي راهگشاي خداوند، ارتعاشات ذهني- روحي شخص تغيير يافته و با ارتعاشات و اراده الهي هماهنگ‌ترگشته و باعث جذب رحمت و فيض الهي مي‌شود. در نذر و قرباني، و به خصوص در قرباني، از ميزان مقاومت‌هاي منفي و زنگارهاي روحي مانند انواع خواسته‌هاي نفساني و منيت‌ها كاسته مي‌شود و از اين طريق شخص به مرز تسليم نزديك‌تر مي‌گردد. هر چه او به  مرز تسليم نزديك‌تر و در آن استقرار بيشتري يابد، به قابليت و امكان تبديل كلام وي به نور افزوده مي‌شود.

تسليم، شاه كليد اصلي در دعا و تبديل‌كننده صوت به نور است كه همانند نقطه مقاومت صفر در قوانين فيزيكي عمل مي‌كند و قادر است تا شخص دعاكننده را به يك‌ ‌هادي ابررسانا مبدل سازد و باعث القاي جريانات نور و صوت الهي به او گردد. دعا زبان بي‌مرز و بي‌ترجمان روح است و در تمام اعصار، يكي از بنيادي‌ترين و مستقيم‌ترين راه‌هاي تماس با خداوند بوده و هست. دعا بي‌مرز است زيرا ما در اقيانوسي از ارتعاشات به هم تنيده انرژي زندگي مي‌كنيم و ارتباط ما با كل هستي ارتباطي يكپارچه و پيوسته است و از اين رو حوزه عملكرد آن حتي در وراي جغرافياي كيهاني است و توسط فضا، زمان و مكان محدود نمي‌شود. دعا بي‌نياز از ترجمان است زيرا مخاطب آن بي‌نياز از هر ساختار زباني و فرهنگي است و از اين لحاظ بهترين و كارآمدترين كليد گشودن درهاي روح ما به سوي خداوند است. فقط كافي است بياموزيم، يا دقيق‌تر بگوئيم به خاطر بياوريم كه چگونه با «يكي» و نيروي «يكي» كه منبع انرژي لايزال و ابدي تمام كائنات مشهود و غيرمشهود است، ارتباط بگيريم. و بدانيم كه: دعا دعوت مستقيم خداوند است. هنر گشودن دريچه‌اي به روي سرچشمه نور است.

دعا، هنر گفتگوي با خداست. هنر ارتباط با روح خلاق هستي است. هرچه اين گفتگو و اين ارتباط زنده‌تر باشد، به همان ميزان با حضور زنده خداوند كه حوزه همه امكانات است بهتر مي‌توان ارتباط برقرار كرد. در چنين فراخواني و ارتباطي است كه خداوند پاسخگو و اجابت‌كننده دعاهايمان خواهد بود، و در چنين شرايطي است كه مي‌توانيم هماهنگي لازم براي اعلام خواسته‌اي معلوم را بيابيم.

منبع : علوم باطنی

جایگاه عرفان در قرآن به نقل از آیت الله جوادی آملی

در عرفان چند مطلب اساسي داريم. اول اينکه عرفان علم حصولي ـ که از راه ‏تحصيل به دست آيد ـ نيست بلکه قسمت عمده‎ ‎آن از راه تهذيب و تزکيه نفس به دست ‏مي‌آيد. آنجا که ذات اقدس اله فرمود ”يُعَلّمُهُمُ الکِتابَ والْحِکْمَةَ ويُزکّيهِمْ“ بخش اول ‏مربوط به فقه، اصول، حکمت و امثال اينها است و بخش دوم يعني يُزکّيهمْ مربوط به ‏عرفان است.

 اگر کسي آينه جان را شفاف کند و بفهمد اين آينه را به کدام سمت ‏بچرخاند، اسرار عالم در آينه وجودش مي‌تابد و به آنها پي‌مي‌برد.‏حارثه بن مالک که درسي نخوانده بود آمد حضور پيامبر اکرم ـ صلي الله عليه و آله و ‏سلم ـ و عرض کرد: من شب را صبح کرده‌ام در حالي که به مقام يقين رسيده‌ام. حضرت ‏فرمود: هر چيز نشانه‌اي دارد، علامت يقين تو چيست؟ گفت گويا عرش خدا را مي‌بينم، ‏بهشت را مي‌بينم، جهنم و زوزه اهل جهنم را مي‌بينم و مي‌شنوم، حضرت فرمود: « عَبْدٌ ‏نَوّرَ اللّه قَلْبَهُ » بنده‌اي است که خداوند قلب او را نوراني کرده است.

‏بحث‌هاي قرآني نشان مي‌دهد که اگر کسي جان خود را شفاف کرد، يعني اهل ‏دغل و شبهه و خيانت نبود، سليم الفطره بود و فهميد آينه جان را به کدام سمت ‏بچرخاند، اسرار عالم را مي‌يابد. گاه انسان آينه جانش را به طرف مار و گرگ و عقرب ‏نگه مي‌دارد. خوب، اين آينه به جز گرگ و عقرب چيز ديگري نشان نمي‌دهد. اين‌که ‏تقصير آينه نيست بالاخره بايد کسي باشد تا به انسان بگويد آينه را درست نگه‌دار.‏خداوند در قرآن فرمود: ”کلاّ لَوْ تَعْلَمُون عِلْمَ اليَقينِ‎ ‎لَتَرَوُنّ الجَحيم“ اگر اهل علم ‏اليقين باشيد و صفاي ضمير داشته باشيد هم اکنون جهنم را مي‌بينيد. والاّ بعد از مرگ، ‏کافر هم جهنم را مي‌بيند و مي‌گويد: ”رَبّنا اَبْصَرْنا وَسَمِعْنا“

‏زماني در عمره مفرده در حرم مطهر پيامبر اکرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ ‏روبروي حرم نشسته بوديم، جواني نزد من آمد و گفت حاج‌آقا قصه‌اي دارم‎ ‎مي‌خواهم با ‏شما در ميان بگذارم، اجازه مي‌دهيد اين قصه را بگويم. گفتم: بفرماييد. گفت: من اهل ‏فلان شهر ايران و آبميوه‌فروش هستم.براي اين‌که آب ميوه خنک و گوارا باشد ما يک تکه ‏يخ داخل ليوان مي‌اندازيم، بعد آبميوه روي آن مي‌ريزيم تا ليوان پر شود و به قيمت ‏معمول مي‌فروشيم. آن تکه يخ که قيمتي ندارد، ما تعهد کرده‌ايم يک ليوان آب ميوه ‏بدهيم صد ريال، مقداري از اين ليوان را آن تکه يخ اشغال مي‌کند و قاعدتاً از حجم آبميوه ‏کاسته مي‌شود‎.‎بعد گفت: من يک روز صبح که آمدم مغازه در را باز کنم، ديدم قالب‌هاي يخي که ‏معمولاً صبح قبل از آفتاب مي‌آورند جلوي در مي‌گذارند شعله‌ور شده و آتش از اين يخ‌ها ‏بلند است. فهميدم که مشکل کجاست. و اين ناشي از غلّ و غش ما در فروش آب ‏ميوه‌هاست. بعد از آن رفتم ليوان‌هاي بزرگتري تهيه کردم و يخ داخل آن مي‌اندازم و يک ‏ليوان آب ميوه کامل را داخل ليوان بزرگتر مي‌ريزم و به مشتري مي‌دهم. اين جوان در ‏کنار قبر مطهر پيامبر‌اکرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ بعد از اين جريان همين آيه را ‏قرائت کرد: ”کلاّ لَوْ تَعْلَمُون عِلْمَ اليَقينِ لَتَروُنَّ الجَحْيم“خلاصه لقمه حرام آتش است. ‏در سوره نساء فرمود: ”إنّ الذينَ يأکْلُونَ اَمْوالَ اليَتامي ظُلْماً إنّما يَأکْلُونَ في بُطُونِهِم ‏ناراً“کساني که اموال يتيمان را به ظلم مي‌خورند، همانا در حال خوردن آتشند.

‏ما درسي مي‌خواهيم که فارغ التحصيلي نداشته باشد چون دشمن اصلي ما ‏شيطان، فارغ التحصيل نمي‌شود. تا زنده‌ايم ما را رها نمي‌کند ما هم تا زنده‌ايم بايد ‏درس بخوانيم. درس‌هاي حوزه و دانشگاه هم که بالاخره بعد از بیست ـ سی سال ملال آور ‏است. درسي بايد خواند که ملال را از بين ببرد و اين همان راه تهذيب نفس يا عرفان ‏حقيقي است. پالايش‎ ‎کردن درون و مراقبت دائم داشتن راه عرفان است‎.‎مرحوم کليني روايتي نقل مي‌کند به اين مضمون که انسان‌هاي اولي خواب ‏نمي‌ديدند. انبيا به آنها مي‌گفتند: حساب و کتابي هست و هرکسي در برابر اعمالش ‏مسؤول است ولي مردم باور نمي‌کردند. کم کم رؤيا نصيب افراد بشر شد، پس از آن ‏افرادي که خواب مي‌ديدند، بامداد حضور پيامبرشان مي‌رسيدند و مي‌گفتند: اين‌ها ‏چيست که ما در خواب مي‌بينيم؟ پيامبرشان فرمود: اين‌ها نمونه‌هايي از آن چيزهايي ‏است که ما درباره‎ ‎بعد از مرگ مي‌گوييم. به هر حال راه تهذيب نفس بهترين راه عرفان ‏حقيقي است و اختصاصي هم به درس خوانده‌ها يا حوزه يا دانشگاه ندارد و ملال‌آور هم ‏نيست.‏

منبع :http://www.elmoerfan.parsiblog.com